Actueel

‘Beckett Boulevard’ van Compagnie De Koe –Willem de Wolf, Peter Van den Eede en Natali Broods-  vertelt een verhaal, zo min of meer dan toch, maar dat is slechts een kapstok om te tonen hoe de zoektocht naar ‘identiteit’ ons parten speelt. Haast terloops put hun script uit een brede intellectuele kennis, maar ze acteren vooral de pannen van het dak. Als het soms helemaal fout lijkt te gaan: schijn bedriegt, vooral hier. 

Ze noemen dit stuk zelf een ‘badly made play’. Toch is ‘Beckett Boulevard’ een slimme intrige rond een pas gescheiden stel acteurs. De vrouw, Broods, verklapt haar ex dat ze in de politiek wil gaan. Daarop geeft de man, De Wolf, haar een sarcastisch lesje politieke analyse. Pas dan krijgen ze een ober in de gaten die hen vaag bekend voorkomt. Als de man naar het toilet is raakt de vrouw ermee aan de praat en beseft ze dat het gaat om hun vroegere kompaan Peter. Of veinst zij –net als haar ex- die late herkenning? Waarom? Op het einde vallen de maskers en tonen de spelers hun ware gelaat . 

Het zou zowel voor een ‘comedy of errors’  als een psychologisch drama de gedroomde plot zijn, maar hier komt daar niets van in huis. De drie acteurs bederven het verhaal namelijk door er voortdurend wijdbeens voor te gaan staan. De ene keer om hun eigen sores breed uit te meten, de andere keer om te koketteren met ‘intertekstuele’ grapjes, met een sausje van slechte smaak erover. Een ‘eighties attitude’ waar de groep duidelijk nog steeds aan verslingerd is.

Je zou daar gemakkelijk over kunnen vallen. Dat zou jammer zijn, want al die onzin is het glijmiddel voor intrigerende, lastige vragen. Neem nu die ‘Beckett Boulevard’ van de titel. Natuurlijk denk je daardoor meteen dat dit stuk zich op dé Samuel Beckett inspireert. Maar dat spreken ze zelf tegen als ze al vroeg in het stuk helemaal uit hun rol vallen. Plots hebben ze het over zichzelf, alsof ze in een talkshow zaten. Volgens de regels van het genre kletsen ze maar raak, terwijl ze hengelen naar de aandacht van de kijkers. Op dat moment herinneren ze zich hoe ze ooit in Québec verdwaalden in een parkeergarage aan de Becckett Boulevard tot ze vastliepen op etage -9. Titel verklaard dus?

Toch niet, want hoe kan het moment dat ze vergeten dat ze een stuk spelen nu net de titel van het stuk opleveren? Is dat verhaal wel zo toevallig? Niet dus. Het is een moderne versie van Dante’s afdaling in de hel tot de negende kring.  Vraag blijft over welke hel het hier gaat? Twee monologen van Peter van den Eede, aan het begin en het einde van het stuk, maken dat duidelijk. In beide monologen praat hij met zijn spiegelbeeld om rust te vinden. De eerste keer lukt dat ook. De tweede keer daarentegen scheldt dat spiegelbeeld (een film geprojecteerd op de spiegel) hem uit als een vervalser die zijn eigen verleden misbruikt. Het is een fascinerende, briljante scène. Het spiegelbeeld eindigt met een gedicht van ‘jouw vader, toen die half zo oud was als jij nu bent’: ‘Tussen ons spant zich de rivier/en radelozer wordt het lopen/van hier naar daar/van daar naar hier’. 

Hier zie je haarscherp de inzet van het stuk: de zoektocht naar een identiteit, naar ‘roots’, naar iets dat onvervreemdbaar ‘ik’ mag heten. Die zoekt Van de Eede in een spiegel… Dat is precies de nagel waar Samuel Beckett in zijn hele oeuvre op sloeg. De typische Beckett-held is een man die zijn identiteit steeds verder ziet uiteenvallen. Hoe meer hij erover spreekt, hoe minder hij erin slaagt iets te zeggen. Een hellevaart waar Dante niets aan heeft. Precies wat van den Eede vaststelt: onze identiteit is een onvast gegeven. Elke ontmoeting met een ander, maar ook elk beeld in de media is als een vervormende spiegel, tot we niet meer weten wie we zijn.

Daarin zit het werkelijk bijzondere van het stuk: de spelers gebruiken hun eigen positie als publieke figuren om de hedendaagse, door media aangezwengelde, obsessie met identiteit zichtbaar te maken. Fake interviews met Jan Hautekiet en Tom Lenaerts tonen hoe televisie hun persoonlijkheid enorm uitvergroot. Dit stuk suggereert dat zoiets het enorm moeilijk maakt om een sterke identiteit te ontwikkelen, hoe vaak de media je ook aansporen om  ‘vooral jezelf te blijven’. Begin er maar aan.

Het is geen toeval dat Peter Van den Eede zich in dit verhaal verschuilt achter de rol van de ober. De ober is het prototype van een ‘publieke figuur’: iemand die iedereen aanspreekt en door iedereen kan aangesproken worden. De ober spreidt beroepsmatig hoffelijkheid en sociabiliteit tentoon. Hij speelt die dus, hij meent ze niet echt. Toch waarderen we het als een ober zijn rol met verve en waarachtigheid speelt, al beseffen we dat hij zo niets prijsgeeft van zijn identiteit. We zouden het zelf niet op prijs stellen als die ober ons daarmee zou belasten. Zijn spel is de olie die de sociale machine laat draaien. Toch vinden we het soort ‘eerlijk liegen’ dat samengaat met het sociale spel tegenwoordig vaak verdacht, merkte Richard Sennett al op in zijn klassieke studie ‘The fall of public man’. Liever chagrijnige oprechtheid dan een briljante sociale choreografie. Waarom toch? Die zielige zoektocht naar wie we echt zijn blijkt immers een bron van ongewilde confrontaties, kwetsende en overbodige ‘onthullingen’ en ander zielenleed. Dat zien we in ‘Becket Boulevard’, in uitvergrote vorm. Dat is ook de ‘moraal’ van de laatste woorden van Natali Broods: misschien was het beter als we zo eerlijk, zo fatsoenlijk mogelijk zouden liegen?  

 

 

We zijn verheugd te mogen meedelen dat “Beckett Boulevard” geselecteerd is voor het Theaterfestival 2016!

Haast terloops put hun script uit een brede intellectuele kennis, maar ze acteren vooral de pannen van het dak. En als het soms helemaal fout lijkt te gaan, geen paniek: schijn bedriegt, vooral hier. […] Onze identiteit is een onvast gegeven, wist Beckett al. De Koe brouwt er een voorstelling van die tegelijk ontzettend transparant én hoogst intelligent is. Beckett Boulevard is een kabinetstuk van meerduidige dramaturgie.

- uit het juryrapport

Een welgemeende merci aan de jury van het Theaterfestival! Mis ons niet op donderdag 25 en vrijdag 26 augustus in Internationale Kunstcampus deSingel.

Voor het volledige juryrapport en meer info & tickets klik hier

Na een succesvolle herneming in België, wordt de trilogie nu ook in een Frans jasje gestoken. Op donderdag 12 mei zal De Wederopbouw van het Westen: WitRoodZwart voor het eerst spelen in Frankrijk, en dan wel in Théâtre Garonne te Toulouse. Niet minder dan 5 keer zal de voorstelling gespeeld worden voor een reeds haast uitverkochte zaal.

Hoe nu verder met de wereld? Of misschien eerst: waar staan we en hoe is dat zo gekomen? De Koe presenteert de Grande Finale van haar even grootse als lichtvoetige geschiedenis van Het Westen. 

Het Westen? Het Atlantische Westen? Het Avondland? In ieder geval het Westen, waarin en waarmee wij zijn opgegroeid. Het Westen zoals het ons tot westerling heeft gemaakt. Een onschuldige, maagdelijke, wellustige, voluptueuze, decadente, apocalyptische driehoeksverhouding waarin we al onze hoop situeren.

‘le ‘commencement’ vu par De KOE est honnête, clair et joyeux, en raison de l’intégrité des acteurs : leur fragilité évidente, leur intensité et leur plaisir pur donnent à la représentation de la profondeur et une grande intelligence.  – Corpus Kunstkritiek (Esther Severi)

Voor de volledige speellijst klikt hier

Een Faustiaanse afdaling naar de plekken waar de macht zich bevindt. Ergens in het midden, zo lijkt het.

We stellen ons voor dat het alledaags begint. Met een actrice, die de beslissing neemt te stoppen met spelen en de politiek ingaat. Waarom niet? En waarom zou de eerste scène zich niet afspelen in een restaurant? Waarom zou de politica in spe niet gaan eten met haar ex-man? En waarom zou zich na verloop van tijd niet een ober bij hen voegen? En waarom zou de politica in spe niet op de uitnodiging van deze ober ingaan om nog even naar beneden, naar het casino te gaan? Zodat het stuk, de politica in spe, de ober en de ex-man meteen kunnen vervreemden, meteen kunnen afdalen, om zich meteen te laten verleiden door de middelpuntzoekende kracht van het geluk.

Het midden, dat door iedereen hardnekkig wordt gezocht, maar dat inmiddels even hard met iedereen verdwijnt.

Beckett Boulevard, een stuk waarvan we alleen maar weten dat het ergens begint en dat het ergens eindigt.

A badly made play.

 

Ook deze tekst wordt uitgegeven bij de Nieuwe Toneelbibliotheek. Vanaf maart kun je het na de voorstelling aanschaffen, nu reeds via mail te bestellen via info@dekoe.be.

 

Theaterkrant.nl

RiRo

Het Parool

Knack Focus, Els Vansteenberghe

De Morgen, Liv Laveyne

De Standaard, Geert Van der Speeten

Cutting Edge

Concertnews

Etcetera

Evelyne Coussens sprak voor De Morgen met Peter, Natali en Willem over 'De Wederopbouw van het Westen'.

Lees hier het interview