De Nijl is in Caïro aangekomen
© Koen Broos

Een werkelijk grote geest verkiest eenzaamheid.

Het is niet omdat het leven als dusdanig zinloos is en hoofdzakelijk uit lijden bestaat, dat het verboden zou zijn om het zo goed mogelijk door te brengen (Schopenhauer).

Dit najaar graaft de KOE diep in het eigen repertoire – tot in 1998, om precies te zijn. Peter Van den Eede en Willem de Wolf spelen De Nijl is in Caïro aangekomen: een hilarische en diep menselijke commentaar op de filosofie, het theater en het leven, stoutmoedig herlezen en herwerkt, naar teksten van Schopenhauer, Montaigne en Pascal. Ze trekken het stuk de 21ste eeuw in en zoeken uit hoe de eminente filosofen - plus enkele nieuwe spelers - soelaas kunnen bieden in tijden van mindfulness en dokter google.

In De Nijl is in Caïro aangekomen wagen twee broers zich wederom op het strijdveld van het salon. Vanachter hun kamerjas praten ze de stilte vol. Bloedverwanten vastgeklonken in een ratelende folie à deux. Met zoveel verbaal geweld kan het niet anders of de humor ontsnapt door kieren en gaten. Maar soms leiden woorden ook naar onbekende einders, en geven tere stukjes mens zich haast onmerkbaar bloot.

Twee mannen, twee tegenpolen: ascese en hedonisme, ratio en romantiek, pragmatisme en heldendom, filosofie en slapstick. Wat ze alvast wel gemeen hebben, zijn hun nierstenen. En een vrouw, die hen heeft achtergelaten, aan elkaar overgeleverd.

teaser

Tekst Peter Van den Eede en Frank Focketyn
Herwerking van en met Peter Van den Eede en Willem de Wolf
Naar teksten van Schopenhauer, Montaigne en Pascal en ideeën uit Schijn bedriegt van Thomas Bernhard
Kostuums Elisabeth Michiels
Styling Julie De Meester
Scenografie en lichtplan Bram De Vreese en Shane Van Laer
Dramaturgie originele versie Griet op de Beeck

In de pers (8)
In de pers (8)
De Morgen, Peter Anthonissen (1998)
De Standaard, Geert Van der Speeten (1998)
De Volkskrant, Marijn Van der Jagt (1998)
Dokterkrant, Paul Verduyckt (1998)
Gazet van Antwerpen, Peter Haex (1998)
Haarlems Dagblad, Margriet Prinssen (1998)
Knack, Paul Verduyckt (1998)
Rotterdams Dagblad, Han Geurts (1998)
September 2020
29 sep20:30MechelenKunstencentrum nona 015 203780
30 sep20:30MechelenKunstencentrum nona 015 203780
Oktober 2020
01 okt20:30
Uitverkocht
MechelenKunstencentrum nona 015 203780
02 okt20:30
Uitverkocht
MechelenKunstencentrum nona 015 203780
03 okt20:30
Uitverkocht
MechelenKunstencentrum nona 015 203780
04 okt20:30
Uitverkocht
MechelenKunstencentrum nona 015 203780
07 okt20:30AmsterdamVlaams Cultuurhuis de Brakke Grond
08 okt20:30AmsterdamVlaams Cultuurhuis de Brakke Grond
09 okt20:30AmsterdamVlaams Cultuurhuis de Brakke Grond
10 okt20:30AmsterdamVlaams Cultuurhuis de Brakke Grond
12 okt20:15Sint-Pieters-WoluweKunst & Cultuur 02 773 05 92
21 okt20:00WaregemCC De Schakel 056 62 13 40
24 okt17:00BeverenTer Vesten 03 750 10 00
24 okt20:00
Uitverkocht
BeverenTer Vesten 03 750 10 00
November 2020
12 nov20:30
Uitverkocht
DilbeekCC De Westrand 02 466 20 30
13 nov20:00
Uitverkocht
Leuven30CC - Schouwburg
18 nov20:15GenkC-Mine +32 (0) 89 65 44 90
19 nov20:00BerchemCC Berchem +32 3 286 88 20
20 nov20:00BerchemCC Berchem +32 3 286 88 20
26 nov20:00BierbeekCC De Borre +3216 46 14 00
28 nov20:30OverijseCC Den Blank 02 687 59 59
December 2020
02 dec20:00RoeselareCC De Spil 051 265 700
16 dec20:00GentCompagnie Cecilia - De Expeditie +32(0)9 223 53 82
17 dec20:00GentCompagnie Cecilia - De Expeditie +32(0)9 223 53 82
> Overzicht speeldata
‹Cie. de KOE verzacht de pijn van het zijn met ‘De Nijl…’› ‹Het illustere trio dat ten grondslag ligt aan de voorstelling – Schopenhauer, Montaigne en Pascal – is niet geheel afwezig, maar wordt in een aantrekkelijke, zelden hoogdravende tekst vermaald.› ≤Peter Anthonissen, De Standaard (1998)≥ ‹Ze flappen er de ene snedige gedachte na de andere uit, met een lichtvoetigheid die haast onfilosofisch te noemen is, en combineren ze tegelijk met een ironische commentaar op het hic et nunc van het theater.› ≤Paul Verduyckt, Knack (1998)≥ ‹Samen vormen ze een onweerstaanbaar duo dat razend knap balanceert tussen hoogdravende filosofische inzichten, aardse beweegredenen en pure slapstick.› ≤Margriet Prinssen, Haarlems Dagblad (1998)≥ ‹Geleende woorden van grote geesten – het programmaboekje vermeldt Pascal, Montaigne, Schopenhauer – zijn hier vernuftig tot een theatertekst vervlochten. Nergens gaan ze hol klinken, als instant filosofie, of krijgen ze het dood gewicht van uit hun context gelichte oneliners. Op een vederlichte manier bouwen ›‹[›‹de spelers›‹]›‹een web van tegenstellingen uit, alsof ze ter plekke de diepgang uit hun mouw schudden.› ≤Geert Van der Speeten, De Standaard (1998)≥